Ca boca manchada de noites sen lua

“Na fenda entre o que ollo e o que sinto o silencio
afunde as súas maos e este inverno branquexa”
C. Sánchez Iglesias, O Rumor do Distante.

Ca boca manchada de noites sen lua,
tremo.
Cae a man pra tinxir do meu vermello
tódalas bagoas sepultadas neste peito.
Trema gris, inconsistente, meu, latendo.
Roto xura pola herba maltratada do camiño
e todalas pedras que semellan bestas negras
devorándome ca noite.
O silencio veu mecerme nas suas fauces,
fauces de tempo marchito
que se rompe co recordo que me xea,
que me cubre de tristezas e soidade
e levanta ollar ferido e vacilante
pra pecharse nun espello o verse so,
espido, ahogado e so.